ΜΕΡΕΣ ΟΛΟΛΕΥΚΕΣ!!!

Επιτέλους, η βαρυχειμωνιά ήλθε και στο Ζερέτσι και, όπως φαίνεται, εγκαταστάθηκε για τα καλά. Από το Σάββατο χιονίζει κατά διαστήματα και η θερμοκρασία είναι συνεχώς κάτω από το 0. Το τοπίο είναι ειδυλλιακά λευκό έξω.... και μέσα κούτσουρα στο τζάκι, λουκάνικα στα κάρβουνα και κόκκινο κρασί στο χέρι!!

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ!

Τί κοινό έχουν οι πεθερές και οι τούρτες;;;
















...... και οι δύο είναι πιο ωραίες, όταν είναι κρύες και έχουν κεράκια!!!

Μα, που είναι ο Χειμώνας;

Χωριό ορεινό και πουθενά χιόνι, πουθενά κρύο, πουθενά λευκό... Οι θερμοκρασίες περισσότερο τελείωμα Άνοιξης θυμίζουν παρά μέσα Χειμώνα.



Ημέρες εορτών και διακοπών, λοιπόν, και εγώ τοποθέτησα φίλμ στη μηχανή και πήρα τα ψηλά βουνά. Μα με 13 και 14 βαθμούς Κελσίου, όσο ψηλά και να ανέβει κανείς λευκό δεν βλέπει
Βλέπει μόνο γυμνά δένδρα και αγέρωχα έλατα...

Για όλους αυτούς του λόγους, "λευκές" φωτογραφίες μην περιμένετε. Τουλάχιστον όχι ακόμη...

ΥΓ: Οι φωτογραφίες λήφθηκαν από τον Προφήτη Ηλία και από τον Άγιο Νικόλαο Ζερετσίου` η πρώτη λήφθηκε από περιοχή κοντά στο Ζερέτσι.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!

με αυτό

http://www.youtube.com/watch?v=_Myf8zSu7NM

και αυτό

http://www.youtube.com/watch?v=WGf2D5tNLFc

και αυτό

http://www.youtube.com/watch?v=JwEyTtMW1OQ

και αυτό

http://www.youtube.com/watch?v=xwU8SK160OM

Φθινοπωρινά Ζερετσιώτικα Χρώματα, συνέχεια

Την 8η Νοεμβρίου Τα Ελληνικά Φτερά Εορτάζουν!!!

Kάθε έτος την 8η Νοεμβρίου εορτάζει η Πολεμική μας Αεροπορία. Εφέτος η 8η Νοεμβρίου είναι

Κυριακή. Όλο το Σαββατοκύρακο τα Πολεμικά μας Αεροδρόμια θα είναι ανοιχτά για το κοινό. Ο καθένας μπορεί να τα επισκευθεί και να γωνρίσει τους αεροπόρους μας και να γιορτάσει μαζί τους. Επιπλέον μπορεί να θαυμάσει τα αεροσκάφη μας, αφού σε κάθε αεροδρόμιο θα υπάρχει στατική έκθεση. Τέλος, αξίζει να σκεπτούμε ότι οι αεροπόροι μας παλαιόθεν πληρώνουν βαρύ τίμημα αίματος όχι μόνο σε περίοδο πολέμου.....

Σε όλους αυτούς, λοιπόν, εύχομαι χρόνια πολλά και καλές προσγειώσεις!

ΥΓ: Με αφορμή αυτή την ημεροχρονολογία αφιερώνω τούτη εδώ την ανάρτηση σε εκείνους τους αεροπόρους μας που έπεσαν στο καθήκον. Τους περισσότερος η Ελληνική Πολιτεία τους λησμονεί...

Φθινοπωρινά Ζερετσιώτικα Χρώματα!

έπεται συνέχεια.....

ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

ΙΙΙ

..... Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το "τί" και το "ε"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

.... Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή........


Καλό Χειμώνα σε όλους.

Το Πάρτυ

Η ώρα που όλοι περιμέναμε έφτασε !!!

ΥΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗΝ ΔΡΥΝ.

Όταν παιδίον διηρχόμην εκεί πλησίον, επί οναρίου οχούμενος, δια να υπάγω να απολαύσω τας αγροτικάς μας πανηγύρεις, των ημερών του Πάσχα, του Αγίου Γεωργίου και της Πρωτομαγιάς, ερρέμβαζον γλυκά μη χορταίνων να θαυμάζω περικαλλές δένδρον, μεμονωμένον, πελώριον, μίαν βασιλικήν δρυν. Οποίον μεγαλείον είχεν!! Οι κλάδοι της χλωρόφαιοι, κατάμεστοι κραταιοί` οι κλώνες της, γαμψοί ως η κατατομή του αετού, ούλοι ως χαίτη του λέοντος, προείχον αναδεδημένοι, εις βασιλικά στέμματα. Και ήτον εκείνη άνασσα του δρυμού, δέσποινα αγρίας καλλονής, βασίλισσα της δρόσου…..

… Ησθανόμην άφατον συγκίνησιν να θεωρώ το μεγαλοπρεπές εκείνο δένδρον. Εφάνταζεν εις το όμμα, έμελπεν εις το ους, εψιθύριζεν εις την ψυχήν φθόγγους αρρήτου γοητείας. Οι κλώνες, οι ράμνοι, το φύλλωμά της εις του ανέμου την σείσιν, εφαίνοντο ως να ψάλλωσι μέλος ψαλμικόν, το «Ως εμεγαλύνθη». Μ’ έθελγε, μ’ εκήλει, μ’ εκάλει εγγύς της. Επόθουν να πηδήσω από του υποζυγίου, να τρέξω πλησίον της, να την απολαύσω` να περιτυλιχθώ τον κορμόν της, όστις θα ήτον αγκάλιασμα δια πέντε παιδιά ως εμέ, και να τον φιλήσω. Να προσπαθήσω να αναρριχηθώ εις το πελώριον στέλεχος, το αδρόν και αμαυρόν, να αναβώ εις το σταύρωμα των κλάδων της, ν’ ανέλθω εις τους κλώνας, να υψωθώ εις τους ακρέμονας…. Και αν δεν μ’ εδέχετο, και αν μ’ απέβαλλεν από το σώμα της και μ’ έρριπτε κάτω, ας έπιπτον να κυλισθώ εις την χλόην της, να στεγασθώ υπό την σκιάν της υπό τα αετώματα των κλώνων της, τα όμοια με στέμματα Δαυίδ θεολήπτου…..

… και η δρυς, η μαγική, καθώς εξηκολούθην να την βλέπω επί ικανήν ώραν, με εγοήτευε και με εκάλει, ως να ήτο πλάσμα έμψυχο, κόρη παρθενική του βουνού…. Καθόσον επλησίαζα ή απεμακρυνόμην απ’ αυτής, τόσας θέας, απόψεις και φάσεις ελάμβανεν το δένδρον. Εκ πλαγίου και μακρόθεν είχεν όψιν λιγυράς χάριτος` εγγύθεν και κατά μέτωπον, προέκυπτε όλη μεστή και αμφιλαφής, βαθύχλωρος, επιβάλλουσα ως νύμφη.

…. Ήμην κατάκοπος, κάθιδρος και πνευστιών. Άμα έφθασα, ερρίφθην επί της χλόης, εκυλίσθην επάνω εις παπαρούνες και χαμολούλουδα. Αλλ’ όμως, ησθανόμην κρυφήν ευτυχίαν, ονειρώδη απόλαυσιν. Ερρέμβαζων αναβλέπων εις τους κλώνας της τους κραταιούς, και ηνοιγόκλειον ηδυπαθώς τα χείλη εις την πνοήν της αύρας της, εις τον θρουν των φύλλων της. Εκατοντάδες πουλιών ανεπαύοντο εις τους κλώνας της, έμελπον τρελά τραγούδια…. Δρόσος, άρωμα και χαρμονή εθώπευον την ψυχήν μου…..

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ – ΑΠΟ ΤΟ ΟΜΟΤΙΤΛΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ